Na porannym spacerze postanowiłem razem z Filipem przejść przez ulicę w niedozwolonym miejscu. Nagle nie wiadomo skąd pojawił się zmotoryzowany patrol policyjny. Funkcjonariusz odkręcił szybę samochodu i powiedział:
- Którędy to się przechodzi. Nu, nu, nu, nu – i pogroził w naszym kierunku palcem.
Filip popatrzył na niego i powiedział:
-Pa, pa, pa, pa – i pomachał w jego kierunku ręką.
To jedyna figura szachowa, której nie mogłem zauważyć, albo myliły mi się kratki na szachownicy jak próbowałem się nią posługiwać. Dziadek najczęściej szachował mnie gońcem. Co doprowadzało mnie do białej gorączki. Przy każdej takiej sytuacji babcia krzyczała na dziadka, żeby nie był taki zawzięty i dał mi wygrać, a ja krzyczałem na babcię, że wcale nie chcę żeby mi dawał wygrywać.
Szachy tak jak boks zbliżają ludzi.
PS
Dzisiaj dostałem rozpiskę zespołów, które grają w UK tego samego wieczoru co my. Dla odważnych prezentuję link do zespołu, który gra przed nami http://www.myspace.com/cthonicrites
Życzę szatańskiej zabawy.
Wczoraj podczas stypy w domu dziadków udało mi się wyłudzić szachy, w które grałem z dziadkiem. Nigdy nie udało mi się wygrać. Raz zremisowałem.
Królowa cały czas wygląda tak samo.
Dzisiaj pogrzeb mojej babci. Ksiądz mówi, że żałoba narodowa. W Warszawie zatrzymali ruch uliczny. Kiedy wychodziłem z kościoła, wyły syreny.
Ksiądz mówi, że Obama przyjechał, a ja czuję, że mam dużo więcej wspólnego z pyłem z wulkanu Eyjafjallajokull, który przelatywał nad cmentarzem dokładnie wtedy kiedy składaliśmy na grobie kwiaty.
Patrzyłem wtedy na trumnę i pomyślałem, że człowiek musi naprawdę sporo dorosnąć, żeby móc stać się częścią przyrody.
Spokojnych snów babciu.
Po kilku dniach nieobecności w domu nawet woda pod prysznicem wydaje się bardziej znajoma.
Wczoraj umarła moja babcia. Z każdą śmiercią czuję się bardziej dorosły i bardziej tym przerażony.
W teatrze w Radomiu. Wojcieszek na nas nie krzyczy. Lewemu zjadło kartę w bankomacie. Powiedziałem Pani, że jak jej nie odzyskamy to się popłaczę. Uśmiechneła się tylko.
W obliczu kryzysu warto jest się uśmiechać.
Filip po raz pierwszy, jak to często się w jego życiu zdarza, zrobił sobie u prawdziwego fotografa, w prawdziwym zakładzie fotograficznym, zdjęcie legitymacyjne. Uśmiecha się na nim bardzo szczerze.
Znając życie wydaje mi się, że to będzie jego ostatnie tak naturalne zdjęcie legitymacyjne.
Bodo pisze o drugiej w nocy sms-a do mnie, że czas ucieka. Moi rodzice zapraszają na obiad i serwują go przy jadącej w telewizorze trumnie.
Wieczorem odbieram mejla, że jeden z największych festiwali w UK zaprasza nasz zespół do przyjazdu.
Przepraszam przylotu.
Filip po raz pierwszy oglądał mecz na żywo. Jedna drużyna składała się z mojego sąsiada Grześka i jego syna, a druga z trzech dziewczyn i dwóch młodych jegomościów.
Po raz kolejny okazało się, że ilość znaczy jakość.